Puszka ze szpatułkami

To kolejny pomysł na zabawkę, która da maluchowi wiele radości i doświadczeń i wykonacie ją w domu bez trudu :)

Pomoc tą zrobiłam dla córki kiedy miała 13 m-cy.

Potrzebne będą:
- duża puszka - ja zdobyłam taką po mleku modyfikowanym
- szpatułki laryngologiczne (zakupiłam w internetowej aptece, podobno w niektórych stacjonarnych też są; jak się uśmiechniecie do Waszego pediatry to pewnie parę sztuk też Wam da ;-) ) bądź patyczki po lodach -> wszystko to w granicach 2-3 zł
- coś do wycięcia otworu we wieczku- nożyk, skalpel itp.

Zosia korzysta z tej pomocy na trzy sposoby:

1. Wkłada szpatułki do puszki przez wycięty otwór. Puszkę co jakiś czas przesuwam wokół własnej osi, aby utwór we wieczku nie był ciągle w tym samym miejscu - zapobiega to mechanicznemu działaniu Zośki - otwór jest raz w lini prostej, raz górną krawędzią skierowany na prawo, raz na lewo - ręka i nadgarstek cały czas muszą pracować i ustawić się pod odpowiednim kątem, by umieścić szpatułkę w otworze. Usprawniamy dzięki temu koordynację wzrokowo-ruchową, doskonalimy umiejętność chwytania i puszczania przedmiotu.

   

   
   

   

   
   

   

   
   

   
   
   
2. Zdejmuje wieczko, wkłada szpatułki do puszki i je z niej wyjmuje.
   
   
   
   
3. Jej praca polega na otwieraniu i zamykaniu wieczka, dzięki czemu doskonali współdziałanie rąk.
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

Na pomoc tą natknęłam się kilka miesięcy temu na facebookowej grupie miłośników metody Montessori.

Treasure baskets czyli kolejne kosze skarbów - zwierzęta wiejskie i pacynki

To dwa kosze skarbów, które pojawiły się na Zośki meblach po skończeniu roczku.

Pierwszy z nich zawiera pacynki - my mamy akurat zwierzęta morskie

 Są wśród nich: żółwie, ośmiornice, konik morski, rekin, krab, ryba, rozgwiazda.

To nie lada wyzwanie włożyć paluszek w tą maleńką dziurkę.

Zośka po założeniu pacynek na palce macha nimi radośnie i prowadzi dialogi - oczywiście w języku rozumianym tylko przez siebie :)

Drugi kosz pełen jest figurek przedstawiających zwierzęta wiejskie.

Długo szukałam odpowiednich. W końcu postawiłam na markę Schleich.

Do tanich nie należą, ale z pewnościa są warte swojej ceny. Przepiękne wykonanie i dbałość o detale. Po prostu śliczne. Z pewnoscią będziemy je kolekcjonować. Na razie mamy komplet zwierząt wiejskich, z czasem kupimy też zwierzęta dzikie i wodne.

Co robimy z figurkami:
- Zośka zwierzęta skrupulatnie ogląda.
- Mówię Chlipce jak każde z nich się nazywa.
- Ona naśladuje odgłosy, jakie wydają.
- Rozkładam też zwierzęta na dywanie w zasięguj jej wzroku i mówię: "Zosiu proszę podaj mi konia/ przynieś mi świnie itd. -> dzieki temu wszystkiem osłuchuje się z ich nazwą, a poprzez podawanie mi ich (czyli wykonywanie ruchu) jej mózg łatwiej to wszystko przyswoi i zapamięta :)

Za jakiś czas utworzę do figurek karty (przedstawiające te zwierzęta na obrazku) i Zoś bedzie dopasowywała figurkę do odpowiadającej jej karty, z czasem użyję także figurek to przeprowadzenia lekcji trójstopniowej.

Tuba i pompony

Zabawa z użyciem tuby i pomponów ma na celu rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej, a także doskonalenie motoryki małej oraz umiejętności chwytania i puszczania.

Do wykonania tej pomocy użyłam:
- trzech pustych rolek po papierze toaletowym
- pomponów (do kupienia w sklepie papierniczym)
- taśmy klejącej
- nożyczek

Przymocowałam kolejno rolki do szczytu Zosi mebli.

Na półce obok umieściłam pojemniczek (po jogurcie), w którym znajdują się pompony

Chlipka podchodzi do półki, chwyta po kolei za pompony, umieszcza je w tubie i obserwuje jak wypadają z drugiej strony

Potem pochyla się, podnosi je z podłogi i wrzuca ponownie

Tak wyglądała pierwotna wersja. Z czasem zamieniłam rolki papieru toaletowego na przezroczystą tubę, w której przechowuje się bombki. Znalazłam taką o podobnej średnicy co otwór po rolce papieru toaletowego. Wygląda to bardziej estetycznie, a także zapewnia dodatkowe doświadczenie - Zośka może obserwować jak pompony przelatują przez tubę.

Drewniane pudełko z szufladą i kulą

 

Ta pomoc montessoriańska to świetny materiał dla rozwoju koordynacji ręka-oko i do rozwijania podstawowych umiejętności logicznego myślenia u niemowląt i małych dzieci.Doskonalimy tu motorykę małą, siłę rąk, a także umiejętność chwytania i puszczania

"Księga dźwięków"

Chciałam Wam dziś polecić "Księgę dźwięków" Wydawnictwa Dwie Siostry. To według mnie "must have" jeśli chodzi o biblioteczkę maluchów. A dlaczego? O tym poniżej.

Onomatopeje czyli wyrażenia dźwiękonaśladowcze odgrywają ogromną rolę w rozwoju mowy każdego dziecka, ponieważ:

• są jednym z pierwszych językowych kontaktów dziecka z otoczeniem
• ćwiczą cały aparat mowy (oddychanie, fonację, prozodia mowy, artykulację, sprawność i koordynację narządów artykulacyjnych, słuch fonematyczny)
• zastępują trudne dla dziecka wyrazy, dzięki czemu dziecko odnosi sukces i chętniej „bawi się” dźwiękami
• poprzez zabawę wyrazami dźwiękonaśladowczymi dziecko uczy się używania właściwej intonacji (np. inaczej udaje kota – łagodnie i raczej cicho, a inaczej psa – ostro i głośno)
• stanowią rodzaj ćwiczeń emisyjnych, pomocnych przy prawidłowym ustawianiu głosu
• pomagają osiągnąć umiejętność słuchania i uczą skupienia uwagi
• są podstawą o wywołania (w późniejszym etapie rozwoju mowy) pierwszych słów dziecka (stanowią podstawę tworzenia nowych wyrazów)
• w zależności od wariantu zabawy z dzieckiem uczą wzajemności i naprzemienności interakcji – stanowią podstawę pierwszych dialogów
•  zapobiegają wadom wymowy
• rozwijają pamięć słuchową 

Tyle teorii.
"Księga dźwięków" aż kipi od najróżniejszych odgłosów. Są w niej dźwięki wydawane przez ludzi, zwierzęta i przedmioty - oprócz tych dobrze wszystkim znanych jak muu, eoeoeo, ćśśśśś, jest też wiele takich, które zaskakują i mogą rozbawić. A wszystko to fajnie i nietuzinkowo zilustrowane.
To prawdopodobnie najgrubsza książka z kartonowymi, twardymi stronami na rynku - liczy sto dwanaście stron i w związku z tym jest dosyć ciężka. Wymiary idealne dla małych rączek - 14x14 cm.
"Księga dźwięków jest z nami od kilku miesięcy. Wraz z Zosią jesteśmy nią oczarowane :) Oglądamy, czytamy i naśladujemy :) Zosia sporo dźwięków potrafi już powtórzyć :)

Poniżej kilka zdjęć z dzisiejszego poranka:)

Tabliczki dotykowe

Dotyk jest jednym z najbardziej rozwiniętych zmysłów człowieka. Określa się go jako zmysł uniwersalny, gdyż rozwija się najwcześniej - odczuwania dotyku doświadcza dziecko jeszcze przed narodzeniem, już w 7. tygodniu ciąży, zanim wykształcą się inne zmysły.

Zmysł dotyku ma ścisłe powiązanie z czuciem nacisku, bólu, łaskotek i ruchu. W początkowym okresie rozwoju do mózgu dziecka łatwiej docierają wrażenia dotykowe niż wrażenia przekazywane przez pozostałe zmysły; są dla niego podstawowym źródłem informacji.  Niemowlę poznaje świat poprzez dotyk,  ssanie czy wkładanie rączek (później przedmiotów) do buzi.  U noworodka i niemowlęcia czucie stanowi podstawę komunikacji z otoczeniem i jest najważniejszym czynnikiem jego edukacji rozwojowej.

Tym bardziej stymulacja dotykowa we wczesnym dzieciństwie jest niezmiernie ważna.  Brak dotyku, brak stymulacji dotykowej prowadzić może do obniżenia aktywności  układu pobudzającego korę nową, co skutkuje zahamowaniem pracy mięśni, zaburzeniami emocjonalnymi, pogorszeniem odbioru wrażeń zmysłowych i trudnościami uczenia się.

Już wiecie dlaczego pobudzanie zmysłu dotyku jest tak ważne. Ja robię to u Zośki przy każdej możliwej okazji.
Razem z mężem stworzyliśmy tabliczki dotykowe, które chciałam Wam dziś zaprezentować. Pokręciliśmy się trochę po sklepach i marketach budowlanych, aby zgromadzić potrzebne materiały.

Do ich zrobienia użyliśmy:
- sklejki 4mm, pocięte na kwardaty 12x12 cm
- listewki 2 cm szerokości
- klej vikol
- materiały stymulujące dotyk do przyklejenia na sklejkę (opis w zdjęciach poniżej)
- lakier do drewna ekologiczny, przeznaczony specjalnie do zabawek dla dzieci.

Zrobiliśmy dla Chlipki 8 takich tabliczek:

1.Z gąbką szorstką

2. Z wykładziną "trawą"

3. Z wykładziną "wycieraczką"

4. Z materiałem sztruksem

5. Z gruboziarnistym papierem ściernym

6. Z gumową siatką

7. Z łazienkową matą antypoślizgową

8. Z materiałem "misiem"

Zosia tabliczki : dotyka, głaszcze, drapie, ściska...

Zdaża się też konsumpcja :P

Zosia zdejmuje skarpety, tabliczki układamy w szeregu i pobudzamy stópki :)